Een verworven smaak, zeg maar

Soms begrijp je niet helemaal waarom je kijkt en al helemaal niet waarom je blijft kijken. Dat hadden we bovenstaand toen seizoensgeest Michiel Lieuwma vorige week ene kunstenaar Melchior Koch (24) de gelegenheid gaf zich aan Michiels publiek voor te stellen. Melchior solliciteerde op 19:58 naar de functie van kunstzinnig polemist door Michiel "invasief, fragiel, te bang en vervelend" te noemen en sloot dat - tot ieders vertedering - nerveus af met "kan je daar iets mee?" 

Melchior kwam over als iemand die zich probeerde te verhouden tot een groter podium dan hij verdiende, iemand die sneller praat dan denkt, woordenschat verwart met inzicht, getuite Rietveld-lippen verwart met gravitas, en nog altijd denkt dat uiteindelijke betekenis en verzachting te vinden zijn op het niveau van kennis en psychologie. Kortom, een jongen van 24. 

Daar voelden we verder weinig bij; geen minachting, wel een gebrek aan hoogachting. Maar daar bracht de onderstaande follow-up, geproduceerd en gemonteerd door Melchior zelf, toch verandering in. Het is een montage van 7,5 minuut, gesneden uit een gesprek van anderhalf uur. Op eigen grondgebied, in eigen beheer, zien we een week later ineens meer ontspanning, een besef dat jezelf op camera te serieus nemen nooit een goed idee is, minder getuite lippen en minder (moeilijke) woorden die af en toe zowaar te volgen zijn.

Mooiste moment vanaf 4:24, waarin Melchior zijn kunstenaarslast - een wanhoop tot erkenning, een werkbaar format en geld - met steeds minder manipulatie vorm begint te geven en uitspreekt hoe jaloers hij eigenlijk op Michiel is. Waarom dat alles op een of andere manier toch de moeite van het kijken waard is? Geen idee, maar we schrijven er inmiddels toch vier alinea's over. Enfin, een verworven smaak.

Sorry voor de derde persoon in de kop het kon even niet anders

Soms heb je een keer een leuk afspraakje in de zomer, hoor je nooit meer wat, maar word je twee seizoenen later toch ineens uitgenodigd voor een tweede date. Zeg dan maar eens nee! Ditmaal keurig anderhalf uur in plaats van drie uur, met gewoon de gebruikelijke kroegpraat. Is nihilisme zonder verbittering wel nihilisme? De performatieve en perverse dimensies van liefdadigheid. Hoe vervelend 'bewegingen' zijn en hoe verarmend saamhorigheid werkt in een bipolair opinieklimaat waar opvattingen-à-la-carte verdwijnen. Over hoe het na twee jaar conceptueel marineren in Perennial philosophy pas heel recent door een 9 jaar oud filmpje van Rupert Spira tot een daadwerkelijk ervaren inzicht kwam dat de persoon en alle 'pijn van persoonsschap' niet door de persoon zelf, maar door bewustzijn ervaren wordt. Hoe dat me - nadat therapie, gerichte cursussen, het microdoseren van psilocybine en legio andere aanvliegroutes nagenoeg niets uithaalde - eindelijk verloste van een zeer ontwrichtend psychisch mankement. 

En in het verlengde daarvan ook kort over het eigen therapeutische drietraps-raamwerk dat ik de afgelopen twee jaar ontwikkelde en de online therapiepraktijk die ik onlangs opende. Mocht dat u ook maar in de verste verte interesseren, zie dan de website of het onderstaande draadje. Enfin, GeenStijl heeft tegenwoordig een huistherapeut. Krijg het maar uitgelegd.

Meer prachtige afleveringen van Michiel met Herman Brusselmans en Martin Koolhoven, na de breek!