Welkom bij de (nieuwe) periodieke ku(ns)trubriek op onregelmatige basis, met vandaag: Chez Matisse - H'ART Amsterdam

Het flesje dat Jakhals Erik naar beneden donderde veroorzaakte zo'n trage vloedgolf op de Amstel dat de halve gepensioneerdenkoepel twaalf jaar later bij het Hermitage H'ART naar binnen spoelde voor de tentoonstelling Chez Matisse. Nu was de entree voor het (tijdelijk gesloten) Centre Pompidou in Parijs € 15 dus als je als Nederlands museum wat werkjes in bruikleen neemt vraag je daar natuurlijk doodleuk € 29,50 voor (of € 7 als toeslag op je Museumkaart). Wat een geld.

Hier bij GeenStijl zijn we dol op kunst. Je zou onze Spartacus zomaar kunnen aantreffen op de Biënnale (2022 hier, 2024 hier), Zorro kan je in geuren & kleuren uitleggen waarom Fernando Botero zijn favoriete schilder is, we zijn dol op (borrels van) The Unsafe House en Kirac, we hebben op GSHQ een échte alsook fenomenale Lieuwe van Gogh hangen en Dorbeck is in zijn hele leven ook al twee keer in een museum geweest. Het Ajax Museum, maar dat telt ook!

Als u H'ART betreedt tussen 10.00 en 12.00 uur (de Graveyard Shift) staan er 300 trappelende bejaarden in een rij ongeduldig over elkaars schouder te koekeloeren om er bij de balie achter te komen dat ze hun Vriendenloterij VIP-kaart niet kunnen vinden. Ze staan in de verkeerde rij, ze kruipen voor, ze moeten nog een keer pissen, ze maken hardop 'grapjes' over het voorkruipen dat ze 'niet meer zullen voorkruipen' want 'de hele rij kijkt boos'. Dat klasseloze gewauwel van John en Hendrik die op de plantenwaterclub in het dorp kunnen zeggen dat ze 'bij Matisse' zijn geweest maar 'Jeroen Krabbé niet hebben gevonden', niet om aan te horen.

Eenmaal de ellenlange wachtrij overleefd moet je het toegangshekje openen met een QR-code (denk aan: een zelfscanpoortje van de Albert Heijn). Dat blijkt een heel karwei want er is weer eens iets kwijt, de handtas moet nog effe terug naar de garderobe en NRC-Thea krijgt ondanks haar ronde rode leesbrilletje de QR-code niet tevoorschijn getoverd op haar Samsung. Waarom hebben ze toch altijd zo'n uitklaphoesje? Welnu, de leukste zaal van de tentoonstelling Chez Matisse is de eerste zaal, die niet eens een zaal is. Het is het opwarmhok met wat comfortabel zittende poefjes om als amuse de informatie over Matisse (1869 - 1954, kleurgebruik, eenvoud, vorm, expressie, blabla) tot u te nemen, mits het u lukt de psychotische voorbode in de zaal links onder u te negeren. Voor uw neus doemt het op en er is geen ontkomen meer aan: u gaat hopeloos verdwalen in de geriatrische wildernis. Het is een grote grijsgekrulde jungle van Tena Lady, geruite overhemden, Nomad-sokken en wandelschoenen van Human Nature. Zo hysterisch druk is het in zaaltje 1, niet in de laatste plaats omdat een rollatorchauffeur met de draaicirkel van een Scania weer terug moet naar het opwarmhok, en het daarvan helemaal in de logistieke soep loopt. Uit een zijdeur komen luid kleppende moeders met kinderwagens die zich net als uw kunstredacteur hebben vergist in het tijdstip, of misschien wel in de tentoonstelling.