We gaan even mansplainen hoor

Feminisme heeft in Nederland al jarenlang weinig kenmerken van een oprechte strijd en heel veel kenmerken van een ideologisch hulpstukje voor mensen, al dan niet met piemel, die op eigen kracht niet omhoog komen op de maatschappelijke ladder. Zo heb je columnist Hester Zitvast, van de bijlage VROUW in De T. (waarom is er geen MAN-bijlage in de krant Hester, die daar es wat aan) die zich in heur stukje opwindt over het feit dat schaatsmoeder Francesca Lollobrigida de hele tijd SCHAATSMOEDER wordt genoemd, terwijl niemand schaatsvader Kjeld Nuis de SCHAATSVADER noemt.

Wij hebben even een quizvraag Hester Zitvast. Wat is het verschil tussen een moeder die een Olympische medaille wint en een vader die een Olympische medaille wint?

Het antwoord is niet: genderongelijkheid. 

Het antwoord is wel: de vader heeft een keer een kwakje geleverd en daarna wel/niet/eventueel nog een beetje geholpen met het kind in leven houden. De moeder daarentegen heeft negen maanden lang een kind gedragen (geen idee hoe zwaar dat is, maar volgens dit artikel in VROUW is dat heel erg zwaar) en daarna het kind gebaard (geen idee hoe zwaar dat is, maar volgens dit artikel in VROUW is dat heel erg zwaar) om weer topift worden (geen idee hoe zwaar dat is, maar volgens dit artikel in VROUW is dat heel erg zwaar) terwijl ze een kind grootbrengt (geen idee hoe zwaar dat is, maar volgens dit artikel in VROUW is dat heel erg zwaar). Als je dat allemaal doet en dan ook nog goud wint op de Olympische Spelen, dan is dat inderdaad bijzonder. Misschien kan VROUW daar een leuk stukkie over schrijven in plaats van dit WIJVENGEZEIK.