Soep van de Week in het StamCafé

Wie schetst mijn vreugde toen ik zag dat Maarten Keulemans, de gerenommeerde en gelauwerde wetenschapsjournalist van de Volkskrant, een twiet aan mij wijdde. Hij adresseerde mij direct en schreef: Wat een raar ophitsertje ben je geworden zeg, @donarturito. Natuurlijk schrijven we gewoon over de Iraanse (hopelijk) opstand.

De goede man komt met drie voorbeelden van de berichtgeving over Iran. Twee daarvan zijn analyses van Sacha Kester. Zij is buitenlandredacteur van de Volkskrant, schrijft vanuit de veilige Volkskrant-bunker in de banlieu van de Bijlmer over Israël en de Palestijnse gebieden, het Midden-Oosten en België, maar is eigenlijk hoofdzakelijk bekend als een van de initiatiefnemers van de volledige mislukte heksenjacht op GeenStijl. Haar twee stukjes over Iran gaan vooral over Trump. Maarten Bakker schreef dit over Kester:

Nogal laf stuk in de Volkskrant over de protesten in Iran, vooral vanuit het perspectief van het regime dat zich in haar voortbestaan bedreigd voelt. Onderliggend sentiment, het protest van het volk tegen de weerzinwekkende islamistische dictatuur blijft buiten beschouwing. Ook het gruwelijke lot van gearresteerden en gewonden komt niet aan de orde, en van de gewelddadige acties van de autoriteiten wordt vooral de onvermijdelijkheid begrepen. Amerika is de kwade pier, Israël uiteraard ook. Kennelijk is de Erdbrink doctrine doorgedrongen op de burelen van álle Nederlandse nieuwsmedia. Het regime van Iran mag rekenen op een uiterst milde benadering, net als Turkije trouwens, dat tienduizenden politieke gevangenen, politici, leraren, journalisten achter de tralies houdt. Waarom is dit toch?