Soep van de Week in het StamCafé

Mannen, we moeten het eens over de kapsels van Pieter Klok en Joost Vullings hebben. Er is namelijk niets mooier dan ad hominem: keihard op de man spelen gelijk Andoni Goikoetxea in zijn beste jaren. Ik hoor de reaguurders verzuchten: ben je dan door je argumenten heen, Van Amerongen? Ja, dat ben ik. Door de gish gallop - een begrip dat ik niet kende en deze week voor het eerst hier hoorde, en wel bij TurpinDick - van Klok en Vullings bij de publieke omroep, ga ik het alleen nog maar hebben over hun gemene kaalheid. De lezer weet natuurlijk dat ik graag grappen maak over het uiterlijk van mensen. Sterker nog: ik schiet in de lach als ik tijdens het douchen afwijkingen opdreun als een soort rapper Sjors: Ik zeg hazenlip. Ik zeg bochel. Klompvoet. Open rug. Waterhoofd. Dwerggroei. Scheelheid. Lupusneus. Kikkerogen. Ik zeg Mongool.

Van Monique Samuel mag je al die schitterende medische termen niet meer gebruiken en de gesjeesde tafeldanseres schreef daarom in opdracht van de overheid een boekje met vervangende wokiaanse begrippen. Dat kunt u hier gratis (nou ja, van uw zuurverdiende centen) downloaden.

Hier wat dwingende adviezen van juffrouw Samuel:

Spreek van ‘lichamelijke, zintuiglijke, mentale en/of verstandelijke beperking’ in plaats van ‘handicap’ of ‘gehandicapt’. (Grappig trouwens, in Nederland heette iemand die wasknijpers draaide in de sociale werkplaats van Arbeidszorg - tegenwoordig heet dat beschutte werkplek - een invalide. De Vlamingen noemen zo iemand mindervalide en ik weet niet welke van de twee termen erger is. In beide gevallen betekent het in ieder geval dat je totaal nutteloos bent voor de arbeidsmarkt, al zal de mensheid altijd wasknijpers nodig hebben.)

Samuel kakelt vrolijk verder: Vermijd validisme zoals ‘reageer niet zo spastisch (hoi Ian!)’, ‘blinde vlekken’ en/of ‘Oost-Indisch doof’. Deze uitdrukkingen zijn zowel racistisch als validistisch  (dove kwartel’, ‘blinde mol’, ‘geile beer’ etc.). Ik neem aan dat Monique hier spreekt namens gekwetste en beledigde kwartels, mollen en beren.

Samuel: Iemand heeft ADHD, maar is geen ADHD’er. Spreek van ‘ondersteuner’ in plaats van ‘begeleider’. Iemand met een beperking neemt vaak iemand voor de gezelligheid mee (roflol). Het is ‘rolstoelgebruiker’ in plaats van ‘rolstoelrijder’. Verhef niet je stem tegen iemand die aangeeft slechtziend te zijn en spreek niet kinderlijk tegen een persoon in een rolstoel. Communiceer op ooghoogte.

Samuel wilde ook nog eens het applaudisseren vervangen door "jazz hands" omdat klappen ontzettend beledigend en kwetsend is voor dove kwartels, maar daar heb ik nooit meer iets over gehoord (pun not intended).

Ik begin zo over de coiffures van Klokkie en Vullings, maar eerst nog belangrijke relevante informatie over mijn persoontje. Mijn mama maakte haar hele leven lang opmerkingen over andermans  uiterlijk. Op straat wees ze opzichtig naar mensen met een opvallende lichamelijke afwijking en dan zei ze luidkeels met haar vette Rotterdamse accent: "Kijk toch Tuurtje, kijk daaro!" Ik schaamde me dan natuurlijk dood, want de hele straat kon het horen. Je hoort vaak dat mohammedanen en met name naffers opgegroeid zijn in een schaamtecultuur, maar de Veluwse bible belt (eveneens een 'shallow gene pool') doet bepaald niet onder voor de Rif. Ik viel altijd en overal op mijn muil en iedereen riep dat ik rolbenen had. Daarom moest ik naar het gevreesde Bio Revalidatiecentrum in Arnhem (voormalig hoofdkwartier van de SS in Gelderland) waar ik van een nazidokter vleeskleurige steunzolen kreeg. Tijdens de gymles voetbalden de grote jongens met mijn 'beperking' en sindsdien ben ik solidair met de lichamelijk uitgedaagden. Ik heb mijn schaamte vijftig jaar lang geprobeerd weg te zuipen en dat is me niet gelukt, want ik schrijf dit stuk over mijn beperkingen met het schaamrood op mijn kaken.