(Vonden wij overigens ook al zonder haar zegen)

Het bovenstaande fragmentje kende u al, maar daar hield ze zich nog een beetje in om geen spoilers te geven. In haar nieuwe essay 'An Uncomplicated Man' (een verwijzing naar de opening van haar vertaling "Tell me about a complicated man") voor de London Review of Books echter, gaan de handschoenen uit. Onderstaand een aantal sleutelfrasen en even gewoon in het Engels, zoals als Emily het ooit bedoeld had (ze leeft nog).

Ten eerste, over hoe plat de personages voelen, en halfslachtig het script. 

"I gazed at the shipwrecks and bloodbaths without any agony of emotion. My eyes stayed dry, even for Argos the dog – whose adorableness as a puppy is predictably amped up to suit our animal-loving times. If only the human characters had been treated with such serious attention. (...) But the film’s vision is too confused, its characters too underdeveloped, to deliver what it half-promises in terms of big ideas (...)."

Toch ook een interessante observatie vanuit Emily's eigen, meer progressieve kijk: de raciaal diverse casting doet het diversiteitsidee eigenlijk helemaal geen recht.