Ingezonden - Hetze jegens Baudet moet stoppen
Ronald Buijt, voorzitter Leefbaar Rotterdam, maakt zich zorgen
Vanaf het moment dat Forum voor Democratie de verkiezingen voor de Provinciale Staten won, en daarmee vanuit het niets in één klap de grootste partij werd in de Eerste Kamer, staat Nederland op zijn kop. Voorman Thierry Baudet roept voor Nederlandse begrippen ongekende emoties op. Zijn inmiddels beruchte toespraak na de eclatante verkiezingswinst was voer voor allerlei speculaties over vermeende rechts-extremistische sympathieën. Zelden zal een speech van een Nederlandse politicus zo grondig en zo massaal geanalyseerd zijn. Nimmer zijn er in Nederland binnen twee weken honderden artikelen en columns over één en dezelfde politicus geschreven.
Veel van die stukken hebben dezelfde strekking: Baudet is een vrouwonvriendelijke fascist, heeft banden met extreem-rechts, wil hem onwelgevallige personen en instituten de mond snoeren en zou het liefst de democratie afschaffen. Telkens weer worden dezelfde uitspraken opgerakeld, ondanks dat Baudet al vele malen heeft uitgelegd wat hij er werkelijk mee bedoelde. Men wil hier maar geen genoegen mee nemen omdat dan hun stok om te slaan, hun instrument om iemand te ontmenselijken, meteen verdwenen is.
Met het koppelen van Baudet aan Josef Mengele door ex Buitenhof presentator Marcia Luyten en de open brief van afgelopen weekend van honderden ‘gealarmeerde’ Nederlandse academici waarin zij zich openlijk uitspraken tegen Baudet werden nieuwe dieptepunten bereikt in de ongekende hetze jegens Baudet.
Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 22: Werken voor je geld

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 21, vandaag deel 22. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier*. *
Woensdag 4 mei 2016
Vandaag loopt mijn inspanningsperiode af. Ik heb aan alle eisen voldaan. Sollicitaties verricht. Ingeschreven bij uitzendbureaus. Informatie op werk.nl ingevuld. Tot een baan heeft het vooralsnog niet geleid, al ben ik de afgelopen weken behoorlijk lastig gevallen door uitzendbureaus. Volgens Mehmet bellen de uitzendbureaus na verloop van tijd niet meer. Gewoon een paar keer weigeren met een of andere smoes, dan zetten ze een kruisje achter je naam. Geen tijd meer aan besteden, betekent dat.
Mijn sollicitaties zijn over het algemeen goed verlopen, al willen twee bedrijven ondanks mijn gebrekkige CV met me praten. Een bedrijf dat beveiligers zoekt en een restaurant dat een Turkse gastheer zoekt. Ik heb besloten om in te gaan op de uitnodigingen, al was het maar om mijn goede wil te tonen aan klantmanager Hetty. De kans dat zo’n gesprek leidt tot een baan, acht ik nihil.
De beveiliger staat niet langer voor de deur van de gemeente. In plaats daarvan word ik welkom geheten door een groep blanke mannen met spandoeken staan te zwaaien. “Asielzoekers oprotten!” “Geen uitkering voor asielzoekers!” “Ga werken voor je geld!”
Onder luid gejoel stap ik het gemeentehuis binnen. Ik vraag me af waar de jongens de tijd vandaan halen om te protesteren zo midden op de dag. Eén van hen herken ik als mede-uitkeringsgerechtigde. Misschien moet hij maar eens gaan werken voor zijn geld.
Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 21: Cursussen

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 20, vandaag deel 21. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier*. *
Maandag 2 mei 2016
Met een kop kruidige thee in mijn handen lees ik de inleiding van het juryrapport dat net als voorgaande jaren is opgesteld door het Centrum van Smaakonderzoek (CSO).
In totaal werden dit jaar 153 zaken bezocht door drie verschillende panels teneinde de uitslag van de Nationale Friettest te bepalen. Het niveau van de friet was dit jaar hoger dan ooit. Gemiddeld scoorden de snackbars een 6,9. Desondanks waren er ook dit jaar weer vele onvoldoendes te betreuren.
De winnaar, snackbar De Frieterij uit Ermelo, scoorde een perfecte 10. Eigenaar Raymond Kloosterboer heeft het frituren van patat tot een heuse kunst verheven. Klanten krijgen porties van gemiddeld 218 gram voor € 2.45, waarmee de prijs per 100 gram uitkomt op € 1.12. De friet is lekker knapperig, maar nergens te zwaar gefrituurd. Elk patatje is ongeveer even groot en even dik. Te korte patatjes en afdankertjes worden netjes gescheiden van patatjes van goede lengte. Zout wordt vakkundig verdeeld over alle patatjes en er blijft geen residu achter in de zak. De puntzak is stevig en er wordt gewerkt met relatief gezonde zonnebloemolie welke diverse keren per dag wordt ververst.
Het MegaSnackPaleis van mijn vader is geëindigd op plek 6. Met een 9+.
Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 20: Vader

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 19, vandaag deel 20. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier*. *
Zaterdag 30 april 2016
Aan het einde van de ochtend arriveer ik bij het MegaSnackPaleis. Vandaag ga ik aan mijn vader opbiechten dat ik werkloos ben. Hij zal teleurgesteld zijn, maar ik wil voorkomen dat hij via andere kanalen over mijn situatie hoort.
Ik twijfel of ik mijn moeder moet inlichten. Ik loop het risico dat ze verwacht dat ik voortaan samen met haar naar Turkse TV ga kijken.
“Ha Eren,” zegt mijn vader als hij me in het vizier krijgt. “Help jij mij eens mee met die stoeltjes.”
“Natuurlijk papa,” zeg ik. Ik neem een stapel plastic stoeltjes van hem over en verspreid ze over de stoep. “Hoe gaat het?” vraag ik ondertussen.
Mijn vader gaat zitten op één van de stoeltjes die ik heb neergezet en schudt zijn hoofd. Zonder mij aan te kijken zegt hij: “Ik ben gespannen Eren. Dat mag jij weten. Ik slaap slecht.”
Ik zet de stapel met stoelen neer en ga naast hem zitten. “Gespannen?”
Hij knikt. “Maandag verschijnt de uitslag van de Nationale friettest Eren. Deze maandag. En ik heb nog helemaal niks gehoord.”
En dat is slecht nieuws, realiseer ik me.
Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 19: Blind date

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 18, vandaag deel 19. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier*. *
Vrijdag 29 april 2016, avond
Mijn date heet Simone en vanavond ontmoet ik haar in De Bistro, een klein tentje in het centrum van de stad. Als ze vraagt wat voor werk ik doe, ga ik haar de waarheid vertellen. Ik ben docent Engels, maar ik zit sinds kort zonder werk omdat de scholengemeenschap waar ik werkte een te duur gebouw heeft neergezet, waardoor op docenten bespaard moest worden. Simone is zelf docent en kent het verhaal waarschijnlijk al.
Mijn tennismaatje Simon heeft me vanochtend laten weten dat ze 31 is, niet eerder getrouwd is geweest, geen kinderen heeft, en te herkennen is aan een boek onder haar arm.
Als ik om zeven uur op mijn fiets stap, probeer ik me voor te stellen hoe Simone eruit ziet. In de vierde klas van de middelbare school zat ook een Simone. Simone Duivenstein, als ik me goed herinner. Ze had lang blond haar met een lichte slag erin. En felblauwe ogen. Een mooi meisje, achteraf bezien. Lang en dromerig. Na dat vierde jaar verdween ze van school. Niemand wist waarheen. Volgens sommigen zouden haar ouders naar het buitenland zijn verhuisd, maar anderen fluisterden dat ze een relatie had gekregen met een rijke sjeik en sindsdien in een paleis in Saudi Arabië woonde.
Ik val niet op blond haar en blauw ogen.
Na een ritje van nog geen tien minuten arriveer ik bij De Bistro. Eén vooroordeel heb ik bij voorbaat ontkracht: deze Turk is op tijd.
Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 18: Geen baan

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 17, vandaag deel 18. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier*. *
**Donderdag 28 april 2016 **
Over twee dagen vindt mijn blind date plaats.
Ooit liep ik een geschikt Turks meisje mis omdat ik slecht was voorbereid. Ze vond dat ik weinig van de wereld wist. Over actuele zaken wist ik zelfs helemaal niks, zei ze.
Dat gaat me niet nog een keer gebeuren.
Ik heb een Volkskrant en een Telegraaf gekocht. Van beide smaken iets. Dan moet het goed komen. Eerst scan ik de headlines in de Volkskrant. Stukken over Syrië, huursubsidie, het Teeven bonnetje, falend management van failliete thuiszorg organisaties, budgetoverschrijdingen bij diverse bouwprojecten van de overheid, te hoge salarissen van bankiers, verdronken vluchtelingen, één of andere prachtige theatervoorstelling en zwartspaarders die hogere boetes moeten betalen. De Telegraaf biedt luchtiger nieuws. Iets over een boer die door een koe is doodgeschopt, de vermeende borstvergroting van Bridget Maasland, de zoveelste relatiecrisis van Gordon, en een ruzie op de redactie van Voetbal International. Net als ik wil afhaken, valt mijn oog op een artikel op pagina zeven: “Uitkeringstrekkers krijgen voortaan nieuwe pc’s en tv’s.” Ik neem een slok van mijn thee en begin te lezen:
*De gemeente Groningen heeft besloten om minima voortaan gratis nieuwe televisies en kookstellen te geven, zo meldt RTV Noord. Tot voor kort kregen zij tweedehands producten, maar daar waren ze lang niet altijd tevreden over. De gemeenteraad heeft nu ingestemd met de aanpassing van de zogenaamde witgoedregeling. *
Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 17: 750 euro

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 16, vandaag deel 17. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier*. *
Woensdag 27 april 2016
Nog een week en dan is mijn inspanningsperiode voorbij. De zaken lopen naar wens. De eerste twee afwijzingen op mijn sollicitaties heb ik binnen. Ik word geen brood- en banketbakker en de positie als wijkverpleegkundige gaat ook aan mijn neus voorbij. Helaas heeft het Rode Kruis wel interesse getoond. Ze willen weten of ik al eens vergelijkbaar werk heb gedaan. Tevens vragen ze zich af hoe snel en hoe lang ik beschikbaar ben. Ik heb netjes laten weten dat ik geen enkele ervaring heb met de werkzaamheden zoals die staan beschreven in de vacature en waarschijnlijk maar kort beschikbaar ben, gezien het feit dat er veel vacatures voor docenten zijn en zo’n positie toch eigenlijk wel mijn voorkeur heeft boven het doen van semi-vrijwilligerswerk.
Van de bedrijven die een nachtportier zoeken heeft slechts één interesse getoond. Ze hebben me laten weten dat ze mij in hun procedure willen opnemen, mits ik een motivatiebrief stuur. Zo’n brief is namelijk vereist.
Die stuur ik niet meer.
Als ik bij het gebouw van de gemeente arriveer voor een afspraak met klantmanager Hetty, zie ik dat er nog altijd een beveiliger voor de deur staat. Maar fouilleren hoeft niet meer. Hij wenkt dat ik door mag lopen. Waarschijnlijk lijk ik niet op de man die stampij heeft gemaakt.
Binnen neem ik plaats in de wachtruimte. Freek is er nog niet, stel ik vast. Die zal wel te laat komen. Is vast nog bezig met zijn vreselijke rapmuziek en de tijd vergeten.
Fictie Feuilleton - Dagboek van een uitkeringstrekker, deel 16: Poststukken

Onze roman in stukjes gaat verder! Vorige week las u deel 15, vandaag deel 16. Het complete verhaal leest u van onder naar boven in ons Fictie Feuilleton dossier*. *
Zondag 24 april 2016
Op zondag breng ik Yunus een bezoek. Yunus is de jongste neef van mijn vader. Hij heeft een eigen bedrijfje in het rondbrengen van poststukken. Ooit was hij postbode, maar dat ging niet helemaal goed. Soms was Yunus moe en dan wilde hij nog wel eens een dagje werk overslaan. Maar nu gaat het beter met hem. Hij mag zelf bepalen wanneer hij poststukken rondbrengt. Hij krijgt per stuk betaald en dat werkt goed. Na een periode van werkloosheid werkt hij nu zes dagen per week, vaak tot ’s avonds laat.
“Eren, ik verdien nu meer dan toen ik postbode was en ik mag toch lekker uitslapen,” zegt hij. “Dat is toch geweldig?”
In een onbewaakt ogenblik vertel ik Yunus dat ik werkloos ben. Buiten mijn schuld, dat wel. En maar voor even. Ik ga snel weer aan de slag, benadruk ik. Maar, ik ga de tijd nemen om de best passende baan te vinden. Dat vindt Yunus verstandig. “Kijk naar mij,” zegt hij. “Ze hadden mij ook afgeschreven. Als ik had gewild, had ik de rest van mijn leven een uitkering kunnen krijgen. En nu? Ik werk en ik betaal belasting. Omdat ik op mijn manier kan werken.”
Ik moet denken aan Mehmet. Die is afgeschreven. De rest van zijn leven een uitkering. Hij is er blij mee, maar toch. Mehmet kan prima werken. En dat zou goed voor hem zijn. Nu is hij afhankelijk van vrienden die bereid zijn om met hem thee te drinken en tavla te spelen.
Brussel is het eens: het internet moet stuk
Zolang het nog mag van EU-instituties 1 op 1 overgenomen van Bits of Freedom,
DONEER DAN
De afgelopen maanden werd in Brussel achter gesloten deuren onderhandeld over nieuwe regels voor het handhaven van het auteursrecht. Het meest controversiële deel van dat voorstel is een zogenaamd uploadfilter (artikel 13). Websites moeten elke upload van hun gebruikers controleren op mogelijke inbreuken op het auteursrecht en bij twijfel blokkeren. Vanavond zijn de onderhandelingen afgerond: dat filter gaat er komen. Een grote aanslag op jouw vrijheid van meningsuiting en een grote inperking van al het moois dat je op het internet kunt vinden.
Huh? Wat?
De nieuwe regels stellen dat platforms zoals Youtube en Soundcloud moeten voorkomen dat er gecopyright materiaal wordt gedeeld zonder de toestemming van de eigenaar. De enige manier om dat te doen is met geautomatiseerde filters. Er is verschrikkelijk veel kritiek op het voorstel. Burgers, maatschappelijke organisaties, academici en het bedrijfsleven zijn het er vrijwel unaniem over eens dat het "uploadfilter" moet worden geschrapt. De lijst van critici is lang en alarmerend.
Ook wij zijn niet blij met het voorstel. De technologie werkt niet, het dwingt platforms tot risicomijdend gedrag en gebruikers hebben tegen dit soort volautomatische systemen niets in te brengen. Wordt je video ten onrechte geblokkeerd? Jammer voor je. Wil je in verweer komen? Jammer voor je. Met het internetfilter heeft klagen geen zin. Dit betekent een grote aanslag op jouw vrijheid van meningsuiting en zal op termijn leiden tot een verschraling van aanbieders. De nu al machtige platforms worden nog machtiger. Lees hier meer over falende filters.
Er zal nog één keer door het Europees Parlement over het voorstel worden gestemd. Een verzegeling van de deal, als het ware. Daarvan houden we je op de hoogte, óók over de manier waarop jij je stem het best kunt laten horen.
Maar er is meer...
Als je dacht dat de lidstaten klaar waren met het censureren van het internet, heb je het mis. In Brussel wordt momenteel ook gewerkt aan wetgeving waarmee men hoopt effectiever te kunnen optreden tegen de verspreiding van mogelijk terroristische content. Ook in reactie op dit voorstel zetten de lidstaten in op “pro-actieve maatregelen”. En ja, dit is daarmee weer een voorstel voor een uploadfilter.
Daarmee kunnen we rustig spreken van een trend. We stevenen af op een situatie waarin er een filter is voor content waar copyright op heerst, een filter voor mogelijk terroristische content, een filter voor mogelijk seksueel expliciete content, eentje voor mogelijke haatzaaierij, en ga zo maar door. Tot we op het punt zijn aanbeland waarop alles dat we online zeggen en laten zien, zelfs alles dat we proberen te delen, wordt gemonitord.
De Europese instituties staan aan de zijlijn te juichen terwijl er een complex surveillance- en controlesysteem wordt opgetuigd door internetbedrijven die keer op keer laten zien dat ze geen moer om onze privacy, onze vrijheden en onze democratieën geven. Een schande.
Help ons
We worden overspoeld door slechte wetsvoorstellen en we moeten scherpe keuzes maken waar we wel en, helaas steeds vaker, niet aan werken. Deze situatie gaat niet verbeteren. Als straks het Europees Parlement een klap geeft op artikel 13, dan zien beleidsmakers alleen maar nog meer ruimte voor nog meer toepassingen van internetfilters. Help jij ons opkomen voor onze internetvrijheid? Overweeg dan donateur te worden.
