UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 22 – De incassovrienden en de brievenbuspisser
Dit is deel 22 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.
2008 - 2010
De katvanger-truc van het UWV om niet te worden aangesproken bij datalekken blijft niet beperkt tot inkijk door collega-ambtenaren. Ook incassobureaus willen dolgraag toegang tot de data in de polisadministratie.
Natuurlijk krijgen incassobureaus geen toegang tot deze gegevens. (De bestrijding van creativiteit misstanden in de incassosector heeft zelfs het regeerakkoord van Rutte 3 gehaald.) Maar er is een sluiproute: de sluitsteen in het incassoproces is de gerechtsdeurwaarder. Deze heeft de status van ambtenaar, maar verdient als ondernemer zijn brood uit de incasso-opbrengsten. Gerechtsdeurwaarders zijn ook vaak onderdeel van een incassobureau. Geef ze toegang tot de polisadministratie en het probleem is opgelost.
Met de gegevens uit de polisadministratie kunnen gerechtsdeurwaarders loonbeslag leggen. De werkgever moet dan een deel van iemands inkomen overmaken aan de deurwaarder tot de schuld-plus-opslagen is afbetaald. Loonbeslag is een kostbare grap. De deurwaarder moet uitzoeken waar de schuldenaar werkt en hoeveel er wordt verdiend en de werkgever moet geld inhouden en aan de deurwaarder overmaken. De drempel voor loonbeslag is dus hoog. De nette “ambtelijke” deurwaarder-ondernemers huren regelmatig louche detectivebureautjes in die, vaak illegaal, uitzoeken waar iemand welk inkomen verdient. Ik hoor dat de gangbare prijs voor zo’n uitzoekklusje 60 à 70 euro is. Met de polisadministratie wordt dat het intypen van een Burgerservicenummer en het indrukken van de ENTER-toets. De drempel voor loonbeslag gaat dus fors omlaag, ook omdat werkgevers het doorvoeren van loonbeslag automatiseren. Met één simpele vraag-antwoord service veranderen wij de incassowereld ingrijpend.
BANKBLOG - Fascisme, zei u?
Vrij land? Vrije economie? Vrije keuzes in kopen, consumeren en persoonlijke wensen? Haha.
Deze beladen term wordt te pas en te onpas gebruikt. Waar het vroeger alleen door randfiguren zoals pukkelige krakers met piekhaar werd gebezigd, is de term fascisme nu in elke conversatie mogelijk.
Bestelt u een wit broodje carpaccio (zonder quinoakorrels), terwijl u wijdbeens zit om de serveerster uit te leggen dat quinoa helemaal geen wondermiddel is, en dat u 15 jaar van uw pensioen af zit, dan kunt u in Amsterdam de mogelijkheid niet uitsluiten dat uw serveerster u zal bestempelen als fascist, de oorzaak van alle ellende op deze aard en het grootste gevaar voor de toekomst. Gooi er een corona-grapje bij, en de Siamese tweeling van de term fascisme zal dan ook vallen.
Dat de term fascisme zo vaak en foutief wordt gebruikt ligt, buiten het snowflake syndroom, voor een groot gedeelte aan de verschillende definities die aan deze term worden geplakt. Charismatische leider? Fascisme! Trots op eigen land? Fascisme! Controle over grenzen? Fascisme! En zo gaat de lijst nog wel even door.
Mussolini, de grondlegger van het fascisme, was voor velen inderdaad een charismatisch man, maar dat was Roger Moore ook. Maakt hem dit dan een fascist? En dan trots op eigen land, is dat dan leidend in dezen? Mussolini was niet trots op zijn land, maar een aanhanger van extreem nationalisme. Waar trots op eigen land beter omschreven zou kunnen worden als patriottisme, was Mussolini idolaat van alles wat (klassiek) Italiaans was. Alles wat niet conformeerde naar deze standaard van het groot Italiaanse Rijk, was dan ook inferieur in zijn ogen (overigens een van de redenen waarom hij geen hoge achting had van Adolf Hitler; het Arische “ras” moest immers nog leren schrijven en lezen terwijl Rome de wereld al bestuurde).
Patriottisme leidt ook niet tot het innemen van andere gebieden en landen (Corfu, Ethiopië) en het verstevigen van de positie in Eritrea, Somalië en Libië (allen kolonieën van Italië). Wat dat betreft kan men stellen dat het extreme nationalisme tot een soort zendingsdrang leidt wat zich uiteindelijk in ware vorm manifesteert: imperialisme.
UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 21 – Het datalek en de katvanger
Dit is deel 21 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.
2008 - 2009
De schandalige sessie met Directeur Diantha en haar integriteitsman knakt mijn vertrouwen in de integriteit van het UWV als organisatie. Ja, er lopen veel incompetente en soms corrupte individuen rond. Ja, ze worden vanwege die incompetentie leeggeroofd door grote leveranciers als Capgemini en IBM. Ja, in stilte hoopt het halve UWV dat baanbedreigende automatiseringsprojecten mislukken. Ik begrijp de overlevingsdrang. De UWV-organisatie is het product van een mislukte fusie en heeft in Den Haag weinig vrienden. Het UWV is daardoor een onveilige werkplek. Maar dat een organisatie die bovenop hypergevoelige informatie zit bewust niet wil zien wat zijn medewerkers uitspoken, is verbijsterend. En het is geen besluit van een individuele manager als Diantha C. Het is staand beleid.
Ondertussen zit het UWV met de nieuwe polisadministratie niet meer op de informatie van anderhalf miljoen overwegend minder interessante Nederlanders, maar op de inkomensdetails van bijna heel Nederland: ook de rijken, de BN'ers, de chantabelen en de ondernemingen. Het is doodeng dat tienduizenden ambtenaren bij de gegevens van heel Nederland kunnen – op een paar honderd VIPs van de Belastingdienst na.
En die tienduizenden ambtenaren werken niet alleen bij het UWV maar ook bij het CWI (werklozenbegeleiding) en de gemeenten (sociale diensten). Gelukkig gaat het bij de inkijk bijna altijd om (aanstaand) uitkeringsgerechtigden. Dat maakt het bewaken van wat ambtenaren doen gemakkelijker. En omdat we ook weten wie waar woont en wat voor soort uitkering iemand ontvangt, is het een peulenschil om ambtenaren die nieuwsgierig of crimineel zijn eruit te vissen. De uitkeringsambtenaar die gegevens van Katja Schuurman of zelfs zijn werkende buurman inkijkt, heeft iets uit te leggen. Hetzelfde geldt voor wie de gegevens inkijkt van uitkeringstrekkers in een andere hoek van Nederland of degene die zijn buren, zijn ex-klasgenoten of alle Eritreeërs zit te bekijken. De polisadministratie weet alles en logt alles. Dat was althans de bedoeling.
BANKBLOG - Beurs onderschat Coronavirus
De markt heeft wat onder de leden
De aandelenbeurzen zijn vaak mooie thermometers: elk stukje nieuws wordt verdisconteert in de koersen. Of het nu een tweet van Trump is, de groeicijfers van de Duitse economie, of de kansen dat Salvini weer aan de macht komt, de beurs pakt het allemaal op en reflecteert de bevindingen in de koersen. Vaak heeft 'de markt' gelijk, mits er niet op al te korte termijn gekeken wordt. De echte grote missers zijn meestal geen kwestie van iets fout zien, maar een kwestie van op het verkeerde been gezet worden. Nu met het Corona virus, is het naar mijn mening vooral dat laatste wat speelt. De kans dat dit in een neerwaartse klapper eindigt is zeer reëel.
De Corona-pandemie wordt vanuit elke mogelijke hoek belicht. Het is vaak moeilijk om te bepalen wat nu echt en wat fake news is. Eerst werd er beweerd dat het virus van slangen afstamde; iets wat wel heel erg snel werd geopperd. Dit vonden anderen weer verdacht en zij wezen op een chemisch lab van de hoogste orde dat toevallig ook in Wuhan is gevestigd. Berichten dat het virus ontworpen zou zijn (met HIV-kenmerken) en dus een biologisch wapen zou zijn, kregen dan ook tractie. De Chinese dokter die voor dit virus waarschuwde in december, werd in januari kaltgestellt door de Chinese overheid. Hij moest op papier even tekenen dat hij paniek aan het zaaien was. Welnu, de beste dokter is nu echt kaltgestellt want hij is aan het Coronavirus overleden.
De Chinese overheid staat er om bekend dat ze cijfers manipuleert. Zo worden economische cijfers door (de betere) marktvorsers altijd met een korreltje zout genomen. Dit gegeven, tezamen met de onterechte aanpak van deze dokter, zou iedere analist toch zorgen moeten baren met betrekking tot de Chinese cijfers over het Coronavirus. Wellicht is het aantal infecties te laag ingeschat en, belangrijker, het aantal dodelijke slachtoffers. Een cruiseschip voor de kust van Japan kan in dezen wellicht 'mooi' vergelijkingsmateriaal opleveren: hoeveel geïnfecteerden ontstaan er in welke tijdsspanne en hoeveel sterven eraan?
UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 20 – Data. Data. Data voor iedereen
Dit is deel 20 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.
Eerste halfjaar 2008
Ooit, ergens in de jaren '90, is de complete basisadministratie van UWV-voorganger GAK gestolen. Degene die dat heeft gedaan zal er een smak geld aan hebben overgehouden, want de buit bestond uit de persoonsgegevens en de dienstverbanden van de helft van de werkende bevolking van Nederland. Natuurlijk bleef dit schandaal onder de pet.
Nu, in 2008, is de potentiële buit veel groter. Van bijna iedereen die werkt of een uitkering of pensioen ontvangt, hebben we de persoonsgegevens plus de maandelijkse inkomsten. Zelfs mijn tienerdochter die zaterdags bij de bakker werkt, staat erin. Wie deze goudmijn achteroverdrukt en aan de hoogste bieder verkoopt, kan vele miljoenen scoren. Inbrekers, chanteurs, geheime diensten (1, 2, 3, …), bedrijfsspionnen, echtscheidingsadvocaten, journalisten, marketeers – voor Jan en alleman zijn deze data goud waard.
Ik zie tientallen mensen die deze data voor het grijpen hebben. Eén criminele, verslaafde of chantabele insider is genoeg. En wat ik zie is slechts het topje van de ijsberg, want overal wordt gewerkt met kopieën. Dat het UWV dit laat gebeuren is beangstigend. Ook ik heb in de wilde tijd onbeveiligde CD-ROMS in brievenbussen gedeponeerd, maar nood brak wet en die tijd ligt achter ons.
Ik begin met mijn eigen straatje schoon te vegen. Eens zie ik dat een onbekende bezig is om een dump te maken van de tabel met personen. Ik zoek uit wie het is en vind iemand die bezig zegt te zijn met een performancetest. Als ik zeg dat het verdomd veel lijkt op een poging tot datadiefstal wordt het leegtrekken afgebroken. Ik bluf dat wij alles zien dat er gebeurt en vertrek. Het is natuurlijk dweilen met de kraan open. Er lijkt nauwelijks enig besef te zijn van het belang van privacy, zelfs niet bij de toezichthouder, de Inspectie Werk en Inkomen (IWI).
Docent: 'Meer geld onderwijs is niet de oplossing'
Knipperdeplak uit de mail
Docenten staken voor de derde keer in een jaar weer voor meer geld en een verlaging van de werkdruk. Helaas luisteren politici niet. Ze pompen telkens weer geld in het onderwijs, maar dat lost blijkbaar niets op. Ik heb zelf bijna 20 jaar voor de klas gestaan. Geloof me: de geldverspilling, de inefficiëntie, de bureaucratie, de vergadercultuur, het anti-docentbeleid, de periodieke veranderingen en de administratieve last zijn weerzinwekkend.
Het ministerie van onderwijs vaardigt om de gemiddeld drie à vier jaar nieuwe kwalificatiedossiers voor het MBO uit. Een kwalificatiedossier schrijft per opleiding gedetailleerd voor wat leerlingen moeten kennen en kunnen. Een redelijk succesvolle invoering van een nieuw kwalificatiedossier duurt doorgaans drie jaar. Voordat een onderwijsprogramma goed en wel staat, kondigt het ministerie nieuwe kwalificatiedossiers aan en start meteen de voorbereiding van de invoering van die nieuwe dossiers. Schoolbesturen zien in de komst van nieuwe kwalificatiedossiers altijd een aanleiding tot bezuinigingen. Kortom, er is nooit rust in de tent. Stop de periodieke onderwijsveranderingen.
BANKBLOG - Blue Horse Shoe hates Blue Envelopes
5 x Hoe & Waarom Alexander Sassen van Elsloo De Belastingen HAAT
Ik heb een hekel aan post. De brieven die ik namelijk krijg, zijn meestal rekeningen. En de envelop die ik het meest vrees, is die blauwe. Brrrr. Maar het is niet zozeer dat ik geld moet overmaken waarom ik zo pissig word. Nee, mijn afkeer van onze belastingen is vijfledig.
**Reden 1: inefficiëntie
**We betalen belasting, maar voordat het zo ver kan komen, moeten we de fiscalist, advocaat en de accountant inschakelen om een degelijke aangifte te doen. Kost bakken met geld en is zeer tijdrovend en leidt de ondernemer af van ondernemen. Maar daar begint de inefficiëntie pas. Het geld wat binnenkomt moet worden gecheckt, net als de aangifte. De ambtenaar die het checkt, moet dan gecheckt worden door een andere ambtenaar. Dan gaat het verschillende IT-systemen in, die er een zooitje van maken, en de implementatie van nieuwe ICT-systemen bij de belastingdienst lopen iedere keer uit op een fiasco (in 2014 werd EUR 200 miljoen gewoon weggegooid). Nu heeft de overheid er een handje van om dingen te verprutsen en al helemaal op ICT gebied; miljardje meer of minder is normale kosten bandbreedte bij onze overheid. In het bedrijfsleven had je gepekeld buiten gestaan met je doosje bezittingen in de hand. Dus alleen al voor het ontvangen van ons geld, maakt de overheid enorme (onnodige) kosten. Als een maatschappij geld wil aanwenden voor bepaalde projecten, dan heeft de overheid het in ieder geval voor elkaar gekregen om dit op de meest inefficiënte wijze te bewerkstelligen.
UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 19 - De comeback van het echte UWV
Dit is deel 19 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.
2008
Niet alleen voor mij maar ook voor het UWV is de stressfase eind 2007 voorbij. De aangiften over 2006 zijn – niet zonder schade – verwerkt. De belangrijkste afnemers hebben hun data en ze horen dat de bouw en de vulling van de nieuwe polisadministratie snel vordert. Het sein ‘brand meester’ is voor het UWV het signaal om de bakens te verzetten. De hoop is vervlogen dat de overdracht van werk naar de Belastingdienst wordt afgeblazen door een mislukt project. Maar de redenen om de divisie UWV Gegevensdiensten op afstand te zetten en te laten leiden door katvangers van buiten zoals divisiedirecteur Dirix is nu ook verdwenen. Gegevensdiensten moet terug in het UWV-gareel.
Onbedoeld wordt de eerste stap gezet door diezelfde directeur Dirix. Eind november 2007 stuurt hij zijn tweede man, Jop van Breugel, abrupt de laan uit. Van Breugel is verantwoordelijk voor de polisadministratie en was de baas van Cees B. en GAIA. Er waren spanningen, maar dit verrast. Het is ook verschrikkelijk 'on-UWV'. In deze organisatie waar het intern altijd oorlog is, is het ophouden van de schijn van harmonie een kernwaarde. Maar Paul Dirix is geen UWV'er, maar een ex-militair. En die leren dat besluiteloosheid levens kost.
De sleutel tot het weer onder controle krijgen van de divisie Gegevensdiensten is machtsoverdracht naar de automatiseringsdivisie. Deze divisie, Concern ICT genaamd, heeft het laatste woord op de terreinen waar bij het UWV iets met computers en software gebeurt – bijna overal dus. De mensen van Concern ICT hebben vóór de gunning aan Capgemini ook gedetailleerde en onwerkbare technische voorschriften meegegeven. Tijdens de daaropvolgende bouwfase lag de verantwoordelijkheid bij de divisie Gegevensdiensten en was Concern ICT uit beeld. Nu de faalfase voorbij is moet de controle weer terug. Dat UWV Gegevensdiensten zelf óók een automatiseringsdivisie is, doet er niet toe.
Sassen van Elsloo - Het groene gevaar
Nieuwe bankblogger van GeenStijl ziet het somber in
Voor mijn werk, lering en vermaak, hou ik zowel de politiek alsmede de centrale banken in de gaten. Voor mij is het al een lange tijd geleden duidelijk geworden dat dit niet twee aparte entiteiten zijn; de zogenaamde onafhankelijkheid van centrale banken is een lachertje. Maar waar ik vroeger met een soort mozaïekbenadering moest bewijzen dat die onafhankelijkheid ver te zoeken was, wordt dat nu gewoon open en bloot gedaan door de centrale banken zelf! U zou kunnen denken dat dit wat technocratisch geneuzel is wat nooit en te nimmer relevant voor u zal zijn, maar dan komt u bedrogen uit.
De Bank of International Settlements (BIS), ook wel de Banco di Tutti Banci genoemd, heeft de woorden van de kersverse ECB-voorzitter Lagarde wat kracht bij gezet. Zoals u hieronder kunt zien is de BIS niet alleen begaan met onze natuur, maar heeft het een narratief gevonden om voortaan ook monetair beleid in te gaan zetten om groene doelen te verwezenlijken.
UWV: Kroniek van een faalfabriek, deel 18 - Het Korsakov-contract met IBM
Dit is deel 18 van het feitenfeuilleton UWV: Kroniek van een faalfabriek. Hierin beschrijft database doctor @René Veldwijk van binnenuit zijn ervaringen met het UWV. Lees HIER de introductie, inclusief een lijst met afleveringen en personages.
2007-2008 en oktober-november 2012
Eind 2007 is de stressfase voorbij. Voor mij dan want mijn teamleden zijn hard aan het werk. De nieuwe database is ontworpen en iedereen is data aan het laden, koppelsoftware aan het bouwen (technoterm: webservices) of gegevensbestanden voor afnemers aan het produceren. Mijn 'bufferbaas' de GVR en zijn secretaresse verzorgen het administratieve handwerk. Ik vind het niet erg. Het geeft mij tijd om het UWV beter te doorgronden. Participatief organisatieonderzoek is harde noodzaak maar ook fascinerend. Jammer dat ik al eens ben gepromoveerd.
Ik ben speciaal geïntrigeerd door de extreme kosten, het bedrag van 270 miljoen euro dat als tussenstand aan de Kamer is gemeld. Zelfs als ik dat deel door onze uurtarieven van 135 tot 170 euro per uur en de BTW meereken zit ik al op duizend mensjaren. En er gaan veel Indiase Capgemini-uren in één uur van ons. De UWV-vingers wijzen echter ook naar IBM.
Ik sta op scherp als een IBM-manager vertelt dat ons datagebruik van kwaad tot erger gaat. De stand is 26,3 terabytes ofwel dik 26.300.000 megabytes. Ik kan het niet geloven en sla weer aan het rekenen: bijna 2 megabytes per geregistreerde burger voor twee jaar aan aangiften – zeg maar een lijvig leesboek per persoon
Met onze data opslag-vretende noodvoorziening (plus onze veel zuiniger opvolger daarvan) zijn wij slechts verantwoordelijk voor een fractie van die 26 terabytes. De rest wordt gebruikt door overbodige systemen of is gewoon nooit opgeruimd. Van veel systemen bestaan ook meerdere kopieën en dan gaat het heel hard. Ik denk even dat zelfs IBM het kostenniveau gênant vindt, maar hoor later dat IBM de data-explosie nauwelijks kan bijbenen.
