Tellen one man boy bands ook?

14 april in het jaar des Heerlijke Heeren 2026 dat er een 'onthullende' docuserie online komt (HBO, boeien) over voormalige boybands. Wat ons meteen doet schakelen naar die staalharde One Man Boy Band Army die we hier in Nederland in het centrum van de macht hebben, namelijk hockeypro Nico Keenan, die z'n volgertjes (tussen de 10 en 19 jaar) vrijwel dagelijks verrast met vileine wraakpasjes als z'n verloofde weer eens druk is met het dansen van de horlepiep met IEMAND ANDERS - namelijk een of andere bloedgeile wereldleider (Trump) of een uiterst begeerlijke Brit. Jaloeziedansjes, die zien we die handtastelijke manipulatrix van Emmanuel Macron niet maken! Terug naar de boybands: Take That is vanzelfsprekend de oervader van de masculine knuffelhardcore, maar welke club is eigenlijk úw favoriet?

Luister mee

We moeten het hebben over GU en zijn favoriete band. Dat is eigenlijk Take That, ware het niet dat hij als puber op de middelbare school in een toverketel vloeibaar metaal is gevallen. Voor die tijd zat kleine GU altijd op zijn jongenskamer, iets te koude diepvriespizza's te eten en Back to the Future te kijken, en dan speelde zijn zusje in de kamer ernaast met haar vriendinnen Marleen en Dianne met de Droomtelefoon. Dan belden ze weer een of andere hunk en werden ze helemaal emotioneel. Enfin, als die meiden naar beneden gingen voor thee met koekjes, sloop GU die kamer in. Dan pakte hij de cd 'Everything Changes' van Take That en verdronk hij in de ogen van Mark Owen, die er nu uitziet als Ilja Leonard Pfeijffer die minder opium rookt. Het favoriete nummer van GU was nummer 13, Babe, en dan nam hij die cd mee naar de badkamer en dan probeerde hij 'm door het gaatje te proppen. WELNU, het is dertig jaar verder, en GU doet alsof hij helemaal in de metal is. Maar nu is er een nieuw album van Take That, zonder Robbie Williams (solo) en Jason Orange (gestopt), en is het FEEST in huize GU. Stiekem, heel stiekem. Meer nieuwe muziek na de klik!