Het is een paar kabinetten niet gelukt grip te krijgen op de belastingdienst. Het toeslagencircus is sinds de invoering een gemakkelijk doelwit voor Europees uitkeringstoerisme. Dat leidde tot Kamerbrede populistische oproepen tot strenge controles tot achter de voordeur. De automatisering is een clusterfuckup waarmee je boeken kunt vullen, ze weten oprecht niet meer hoe het zit. Het evenwicht is zoek, privacy is weg, het sociale vangnet is stuk en de schatkist staat wagenwijd open.

Het systeem voor een alleenstaande parttime werkende ouder is zo complex dat er jaarlijks ruim tien formulieren worden ingevuld om tot tachtig betalingen te komen. Als dat hele kaartenhuis optimaal verloopt eindigt moeder & kind net boven het sociale minimum, beetje zand in de motor en er staat geen eten meer op tafel. Achteraf kijken of het klopt is moeilijker dan kwantummechanica.

Mensen in een woningbouwcomplex zien de stress bij iemand die voor een appel en een ei gaat werken. Het mantra van sommige niet-werkenden, is kiezen voor “de veiligheid van een uitkering.” Geen ongedekte verborgen arbeidskosten zoals extra voedsel, vervoer of representatieve kleding, simpelere en minder formulieren voor hogere koopkracht, die je kunt aanvullen met zwartwerken.