Kijken we naar de letterlijke tekst van vijf velletjes die Mark Rutte in acht maanden geregeld heeft, staat er in de éérste regel: “The European Council reconfirms its commitment to … the territorial integrity of Ukraine.” Aan de ene kant betekent het Verdrag volgens Rutte geen veiligheidsgarantie voor Oekraïne, aan de andere kant moet dit verdrag onderstrepen dat de EU eensgezind is tegenover Rusland. Rutte spreekt zichzelf tegen en wordt tegengesproken in zijn eigen aanvulling door de Europese Commissie. Hoewel het verdrag meerdere keren spreekt over defensieve en militaire samenwerking, er NAVO-oefeningen in Oekraïne worden gehouden, Nederlandse troepen meewerken aan de oorlog in de Donbass en Nederlandse troepen in Litouwen aan de Russische grens staan, hamert Rutte erop dat die inzet niet letterlijk in dit verdrag gedicteerd wordt. Als Nederland echt indruk wil maken op Poetin moet je niet aankomen met diplomatiek toiletpapier, kleine aantallen utopische straaljagers of patriot-eenheden die na jaren in Turkije zonder te schieten in volledige revisie liggen. De Russische grens is lang, het te beschermen gebied gigantisch, daarom is onze superieure kwaliteit geen compensatie voor de lage aantallen militairen, materieel en ammunitie. USA geeft twee tot drie keer zo veel aan defensie uit, maar ligt makkelijk verdedigbaar tussen twee oceanen in. Nederland had bij de vorige oorlog in totaal 1 tank, nu hebben we er 0 (nul). Gelukkig wil onze grote broer er 1600 lenen. Obama stuurt de tanks, Trump de rekening. Eurofielen denken dat je met een verdrag de situatie kunt stabiliseren, denken dat macht iets is wat volgt uit maatpakken, papier en inkt. Terwijl Oekraïne deze aanvulling niet tekent, er met Rusland geen verdrag is en Polen binnen een jaar na het Verdrag van München werd binnengevallen. Puntje A Puntje A van de aanvulling is dat dit verdrag er niet naar zou streven Oekraïne lid te maken van de Unie, terwijl vrij verkeer van personen, goederen en diensten al in gang zijn, bijna geregeld of expliciet beloofd worden. De universiteiten van Gent en nota bene Kiev noemden dit een integratie georiënteerd verdrag. Bijvoorbeeld artikel 1, lid f: “de voorwaarden te scheppen voor steeds nauwere samenwerking”. Polen zag lidmaatschap zelfs als doel van associatie. Rutte zet daar nu alleen tegenover dat een lidmaatschap niet direct volgt uit het verdrag, maar aangevraagd moet worden via artikel 49 van het Frankenstein verdrag betreffende de EU. Puntje B Puntje B is defensie. De EU bevestigde eerst haar samenwerking op het gebied van conflict preventie (paraderen met militairen), crisis-management (bevoorraden, trainen en financieren van oorlog) en non-proliferatie (gebrabbel over kernwapens), om direct erna te melden dat dit verdrag geen verplichting daartoe is. De uitleg die Mark hier aan het verdrag probeert te geven staat haaks op het handelen van Nederland, NAVO en EU in de afgelopen jaren. Puntje C Puntje C geeft de belangrijkste voordelen van lidmaatschap alvast aan de gewone Oekraïner. Hoewel in het voorwoord visumvrij reizen als doel wordt gesteld, en artikel 19 alleen daarover gaat, en arbeidsmigratie in artikel 18 op minimaal het huidige niveau gehouden wordt en alleen maar uitgebreid mag worden, wordt nogmaals bevestigd dat lidstaten daar eigen keuzes in mogen maken. Zoals Nederland ook al met Polen, Bulgaren en Roemenen deed. Tijdens verkiezingen streng opstellen, ertussenin de kraan open. Puntje D Puntje D committeert eerst de EU nogmaals aan de hervormingen in Oekraïne, en stelt dat dit verdrag geen financiële hulp nodig heeft. Dat klopt, het verdrag heeft geen geld nodig, Kiev wel. Voor corruptie, oorlog en gederfde belastinginkomsten vanwege handelssancties richting Rusland. Ondanks dat “financiële bijstand” in artikel 453 expliciet beloofd wordt en heel titel 6 daarover gaat, wordt hier beweert dat er geen geld naar Oekraïne gaat. Er zit nu al bijna honderd miljard tussen die denkwijze en de teller loopt nog steeds. Hulp die al een kwart eeuw niet werkt. Puntje E Puntje E gaat over corruptie. Zou het belangrijkste puntje zijn, maar staat niet bovenaan. President Poroshenko zou als staatshoofd zijn bedrijven verkopen. Dat heeft hij zelf beloofd aan zijn kiezers om niet de zoveelste corrupte oligarch te worden, en het is voor westerse politici gangbaar het bezit in een blinde trust te plaatsen, zodat ze niet hun beleid kunnen afstemmen op hun persoonlijke zakelijke belangen. Uit de Panamapapers bleek dat hij nog direct eigenaar was. De premier van Oekraïne stapte om die reden daags na Ons Referendum op. Veel duidelijker was de voormalige president van Georgië. Mikheil Saakashvili had in negen jaar in zijn land omgevormd van een gefaalde staat naar een makkelijke plek zaken te doen. Hij werd gouverneur van de grootste en moeilijke regio Odessa in Oekraïne, vlak naast de oorlog in de Donbass. Hij richtte het eerste anti-corruptie bureau op en huurde zelfs Maidan-betogers in om de douane te ontdoen van corrupte ambtenaren. Toen hij tegen de corruptie binnen een chemische staatsfabriek aanliep, kregen hij en zijn personeel vanuit Kiev een dolk in de rug. In The New York Times geeft hij paginalang aan dat Kiev de strijd tegen corruptie aan het verliezen is. Puntje F Puntje F belooft dat landen maatregelen mogen treffen als een partij zich niet aan het verdrag houdt. Zelfverrijking en corruptie zouden in dat geval volgens artikel 478 Oekraïne haar privileges mogen kosten. Rutte kiest ervoor nogmaals op te schrijven dat regels gehandhaafd kunnen worden, zonder die regels echt te gaan handhaven. Hier legt Rutte alleen de ene dode letter op de andere. Er is volgens Rutte een inhoudelijk antwoord. Wat bestaat uit zes delen die zichzelf al tegenspreken, en die op geen enkel punt iets veranderen aan het verdrag. Het papiertje is niets waard en dat staat zelfs letterlijk in hetzelfde document. Het is een slap aftreksel van zijn eigen voorcampagne. Daden zoals op basis van zijn eigen puntje F en artikel 478 consequenties te verbinden aan de zelfverrijking, aanhoudende corruptie en oorlog door delen van het verdrag op te schorten, ontbreken. Rutte laat daarmee Poroshenko bij zijn eigen bevolking en de complete EU onbeperkt zijn gang gaan. Rutte negeert niet alleen de Nederlandse kiezer, maar ook de Europese en Oekraïense. Het westen zal het verdrag aangrijpen als excuus om geld te geven en militair te escaleren, zonder dat Poroshenko stopt met zelfverrijking of de corruptie in zijn land aanpakt. Zelfs de pacifistische partij GroenLinks kiest niet voor de lokale bevolking en steunt verdere polarisatie. Een wereldoorlog wordt niet voorkomen door een blok te vormen en andere grootmachten buiten te sluiten. Daarmee wordt hooguit bepaald wie tegen wie vecht, en waar. Een oplossing begint met vrede tussen Oekraïne en de Donbass. Samen met verdragen tussen de EU, Oekraïne én Rusland. De Cuba-crisis werd beëindigd door JFK, de Koude Oorlog door de acteur Reagan. Wie had gedacht dat de laatste hoop op vrede bij tv personality Trump wordt gelegd? Weer bij een Amerikaan. Wanneer gaat Europa haar eigen boontjes doppen? Leren met elkaar samen te leven? Voorkomen dat het hier weer losgaat?

De politieke strijd tussen Geert Wilders en Mark Rutte is er eentje tussen criminelen. Mark Rutte werd ooit veroordeeld voor aanzetten tot discriminatie van Somaliërs. Die lopen (toen al) voor 80% in de bijstand, en de voormalige staatssecretaris Mark Rutte stelde aan gemeenten voor deze groep migranten extra streng te controleren. Mark Rutte krijgt in de verkiezingen in maart de premierbonus, Geert Wilders kreeg een mediacircus. Het Vlaams Blok werd ooit verboden en opnieuw opgericht als Vlaams Belang - verdubbelde daardoor. Ook in Nederland krijgt de kiezer het laatste woord. Geert werd veroordeeld voor een campagnemomentje dat ondertussen rechts is ingehaald door de rest van het debat. Niet alleen door politici op campagne, maar zelfs door burgemeesters, ambtenaren en kabinetsleden.

Donald Trump won de verkiezingen omdat hij kiezers wist te vinden die al tijden weggejaagd waren bij de stembus. Zelfs onder minderheden. Bij elkaar een machtige groep — er bleven de afgelopen zes presidentsverkiezingen meer mensen thuis, dan er op de winnende kandidaat stemden. Als die een keer wel komen, bepalen ze de uitslag. Trouw: “In 2006 heeft 29% van de jongeren van 18-25 jaar niet gestemd. Bij de Tweede Kamerverkiezingen in 2010 is dit percentage opgelopen tot maar liefst 41%! In de leeftijdsgroep tot 40 jaar gaat ruim 1 miljoen stemmen verloren.” In 2012 zag je jongeren en ouderen ietsje terugkeren naar de stembus, in ruil voor de groep 25 tot 55 jaar die meer wegbleef, waarbij de opkomst licht daalde. Opkomst is iets wat in Nederland al decennia daalt. Voor Tweede Kamer (blauw) is die daling klein. Meest opvallend zijn de verkiezingen voor het Europees Parlement (oranje), die bijna halveerde in opkomst. Rutte waarschuwt voor het uiteenvallen van die Unie. Provinciale Statenleden (grijs) die de Eerste Kamer mogen kiezen zagen de opkomst dalen van 79% naar 46%. Gemeenteraden (geel) zagen hun opkomst kelderen van 73% naar 54%. Referenda (zwart) van 63% naar 32%. Tot in hoeverre is er nog sprake van een breed draagvlak als de helft van de kiezers komt opdagen en daarna de helft van de politici een coalitie vormen met behulp van fractiediscipline waarbij de meeste gekozenen vooral hun mond houden? Als de coalitie en sociale partners tijdens een referendum kiezers oproepen niet naar de stembus te gaan, in de hoop de uitslag ongeldig te verklaren?

Jeroen Dijsselbloem stuurde ons het weekend in met een meevaller van 4,3 miljard. Niet voor ons, maar van ons, want de meevaller bestaat voor een miljard aan extra afgetikte BTW, een miljard aan extra betaalde inkomstenbelasting en twee miljard aan extra vennootschapsbelasting. De economie groeide de drie eerste kwartalen van 2016 met ongeveer 0,7%, het kwartaal ervoor met 0,3%. Gemiddeld is dat 0,6% groei per kwartaal. Bij een BBP van 676 miljard uit 2015 geeft dat ongeveer vier miljard aan extra economisch omvang per kwartaal, de helft daarvan was met Prinsjesdag al bekend of verwacht. Analisten hielden al rekening met enige economische groei. De meevaller aan afgedragen belastingen, is een veelvoud van de onverwachte economische groei. Hier gebeurt dus iets heel vreemds: óf er is een extreem pessimistische inschatting gemaakt om vlak voor de verkiezingen een goednieuwsshow te kunnen houden, óf twee miljard aan onverwachte groei leidt tot vier miljard aan extra belastingen.

In maart 2014 beloofde Wilders minder Marokkanen, deze week schrapt VVD staatssecretaris Dijkhoff een premie van 1950 euro om minder Marokkanen de asielprocedure in te lokken. Klaas noemde en passant ook de “andere mentaliteit” die gelukzoekers uit veilige landen hebben, omdat ze toch geen asiel krijgen, en zij veroorzaken ook de meeste overlast en berovingen. PvdA Burgemeester Peter den Oudsten sloeg daarover alarm. Een maatregel die de staatssecretaris vlak voor de verkiezingen neemt, maar net zo goed had kunnen nemen toen hij in maart 2016 exact hetzelfde deed met de instroom uit Oekraïne, een onveilig land waar nog steeds oorlog gevoerd wordt. Dankzij deze maatregelen hoeven we ook in het debat nooit meer te discussiëren over de aanzuigende werking. Die is er gewoon, en ons kabinet handelt ernaar. Die ontkenningsfase is voorbij. Wilders is een politicus die dankzij het cordon sanitaire nooit direct zal regeren, toch is vanuit de oppositie zijn invloed en macht voelbaar. Dan kan je 'm vervolgen voor een uitspraak. Of liever, vervolgen voor wat hij niet zei. De nuancering die hij normaal duidelijker maakt, minder criminele Marokkanen. Die vervolging acht ik even effectief als de moord op Pim Fortuyn, of de veroordeling van Hans Janmaat voor uitspraken waar zelfs de PvdA niet vies van is. Geert koopt hooguit voor ongeveer 5000 euro vrij veel zendtijd. Het probleem is niet een uitspraak van Wilders. Of het feit dat hij daarmee stemmen ophaalt. Een echte politicus kiest zijn volk niet, het volk kiest hem. De aanleiding is een bevolking die het zat is. Zoals Pim in een power flame al aangaf. Een bevolking die ondanks een leerplicht vol met idyllische gedachtes over tolerantie een grens bereikt heeft.

"Your vote was a hate crime" was spray painted on the Jefferson Davis Monument during anti-Trump protests: https://t.co/UJWLT1A5lo pic.twitter.com/WeTfBKuvsN

— 8News WRIC Richmond (@8NEWS) November 10, 2016

Trump won het presidentschap, de Republikeinse partij won drie extra gouverneurschappen. De Republikeinse partij behield het Congres en de Senaat. Trump zal de negende opperrechter benoemen. Daarmee is de complete trias politica in Republikeinse handen. Dit heeft als voordeel een snelle besluitvorming. Het nadeel is dat niet gezocht hoeft te worden naar een breed draagvlak onder beide partijen. Dan ontbreekt een stuk controle en balans vanuit de oppositie. Een proces wat al enige jaren compleet was vastgelopen, omdat het partijbelang belangrijker was dan het landsbelang. Voorbeeldje: Opperrechter Antonin Scalia is begin februari 2016 overleden. Obama wees in maart Merrick Garland aan, deze werd niet uitgenodigd bij de Senaat, de Republikeinse partij blokkeerde daarmee zijn benoeming. Dankzij dit kinderachtige spelletje kan Trump begin 2017 met een conservatieve raadsheer de recht(s)sprekende macht in Republikeinse handen brengen. Met enige terugwerkende kracht zelfs. Zaken die het afgelopen jaar tot staken van stemmen geleid hebben, zullen door deze nieuweling beslist worden. Drie huidige opperrechters zijn rond de tachtig, waarvan twee benoemd door Bill Clinton. Trumps termijn kan eindigen met een 7-2 conservatieve Federale Hoge Raad. Wellicht een idee om de rechterlijke macht ook te laten kiezen door het volk.

My Grandma just switched. pic.twitter.com/dyZeJNaK8x

— Boiled Cabbage (@ShoelessJoe__) November 2, 2016

In de ene peiling wint Clinton, in de andere Trump. Landelijke enquêtes gaven Donald ruim 15% kans, weeg je enquêtes van individuele staten mee kom je op ruim het dubbele. Het is Russische roulette met 1 of 2 kogels. 35% kans dat de rode knop in handen komt bij een kandidaat die tijdens de campagne vrolijk filosofeert over het gebruik ervan.

Uw doktersafspraak wordt over oud & nieuw heen getild. Niemand vertelt u waarom. U heeft netjes uw premies betaald, maar u wordt dankzij geheime afspraken niet in dit verzekeringsjaar behandeld. U kijkt maar even hoe u met uw kwaal de kerstdagen doorkomt. Gelukkig waren ziekenhuis Nij Smellinghe in Drachten en Medisch Spectrum Twente wel zo moedig om openlijk aan patiënten te melden waarom ze pas volgend jaar geholpen worden. Minister Schippers verdedigde haar commerciële zorgcircus met de illusie dat we dankzij de privatisering geen wachtlijsten hebben. Toch levert deze handelswijze precies hetzelfde. Een lijst met wachtende mensen. Niet op nummer, maar op datum. Uw zorgverzekeraar heeft uw zorgverlener namelijk een omzetplafond opgelegd. Per behandeling is keurig vastgelegd hoe vaak die verleend mag worden. Uw nieuwe heup is op de bon. Hoeveel bonnen er gedrukt zijn is geheim, en wordt u niet verteld in de reclamecampagne. Verzekeraars proberen ondertussen zorginstellingen het productieoverschot in de schoenen te schuiven. Ze beschuldigen hardwerkende ziekenhuizen van te korte wachtlijsten waardoor ze te veel patiënten uit andere regio's aantrekken. Het is kennelijk niet de bedoeling dat marktwerking tot snellere en betere zorg leidt. Wat blijft er over van uw vrije artsenkeuze in oktober, november en december als u alleen naar een ziekenhuis mag wat nog te weinig werk heeft verzet? Een ziekenhuis bovendien, waar de patiënten voor u ook al minder voor kozen? Waarom had u ook alweer die dure restitutiepolis? Waarom bent u in een Europa van vrij verkeer van personen, goederen in diensten niet volledig verzekerd als u gedwongen door deze ellende uitwijkt naar België en Duitsland?

Grote opkomst in #Amsterdam bij #demo tegen de #TTIP en #CETA handelsverdragen. #StopCetaTTIP #PCHooftstraat #Museumplein pic.twitter.com/W7HkM1nTIu

— Robby Hiel (@PersburoUNN) October 22, 2016

De loyaliteit van de Eurogroep ligt bij derden, niet bij de ereleden die de Unie hebben opgericht. Met treiteren, afpersen en isolatie probeert de Unie kleinere leden zoals Nederland of Wallonië het recht te ontnemen een eigen mening te hebben. Een andere keuze te maken. Alsof we niet volwassen zijn, maar vervelende pubers. De Unie negeert de regels die zij zelf heeft vastgesteld. Aangezien internationale verdragen volgens onze grondwet boven onze wetten staan wordt het nieuwe excuus van Rutte III een multiple choice sessie. Het mag niet van A) Amerika, B) Brussel, C) Canada of D) Derden. Waarbij derden niet alleen andere landen maar zelfs multinationals mogen zijn. Het ketent de uitvoerende en wetgevende macht van alle toekomstige parlementen, coalities en kabinetten. Dat betekent soevereiniteit weggeven. In CETA en TTIP wordt de rechtsstaat even geparkeerd bij het grofvuil en vervangen door een by design partijdig arbitrageproces. 41 eeuwen na het eerste wetboek van de Babyloniërs. Onze eerste beschaving begon daar, het gemak waarmee daar nu het mes in gaat, raakt mij. We zijn hier de kern van de rechtsstaat aan het afbreken. Alle delen van de trias politica. Als er al iets mis is het ons huidige rechtssysteem, los dat dan voor alle transacties op, in plaats van alleen deze internationale. Doe dat met hervormingen vanuit het huidige systeem, en gebruik de uitgebreide grondwettelijke procedure om die door te voeren. Inclusief verplichte ontbinding van het parlement om te kijken of een nieuw parlement tot dezelfde conclusie komt. De makkelijkste manier om aan te tonen dat de verdragen met Oekraïne, Canada of de Verenigde Staten geen handelsverdragen zijn, is de simpele constatering dat een parlement van een lidstaat er nog over kan stemmen. Zouden deze documenten pure handelsverdragen zijn, dan waren ze allang door de Unie getekend. Het is dan ook mijn diepe teleurstelling dat er nog steeds journalisten, politici en andere denkers zijn die dit 'handelsverdragen' noemen. Het is gewoon niet waar. De afwijkingen zijn zelfs vrij groot. Onbeperkte financiële steun, militaire samenwerking, visumvrij reizen inclusief criminaliteit, mensenhandel en illegale arbeidsmigratie.

Het waren de sociale partners en topambtenaren aan de onderhandelingstafel. Die hebben vastgehouden aan het idee dat je meer meekrijgt naar mate je meer jaren gewerkt hebt en minder jaren te gaan hebt. Die dus wéér een vertrekregeling ophangen aan het aantal jaar waarvoor al gewoon betaald is, in plaats het aantal jaar waar iemand afstand van neemt. Werknemers maken een kostenbaten-analyse. Hoeveel krijgt men direct mee? Hoeveel raakt men kwijt? Hoeveel jaren vaste aanstelling neemt men afstand van? Het is leeftijdsdiscriminatie dat deze regeling voornamelijk positief uitpakt voor werknemers die tegen hun pensioen aankijken. Deze eigen vertrekregeling is zonder eigen vernieuwende ideeën een gemiste kans. Had dan gewoon gekopieerd van andere ministeries om goedkoper & makkelijker voor minder verrassingen te staan. Dus vakbonden, ondernemingsraden en topambtenaren, tijd om verantwoording af te leggen aan de mensen waarvoor deze vertrekregeling totaal geen kans was, maar die wel uit de pot voor personeelsposten zien verdwijnen. Speciaal voor mensen die jarenlang goed verdiend hebben, nog jarenlang een goed pensioen krijgen, nu een VUT-regeling! De bijbehorende boete gaat ook uit de pot.