[Liveblog oorlog Iran hier], [Liveblog Lale Gül vs Dennis Schouten hier]

Kinderen hebben jarenlang keihard gewerkt, en afgelopen week spatte hun dromen uiteen. Ze mogen niet naar de school van hun eerste, tweede, derde, vierde of vijfde keuze. Computer says no. Er is geen gesprek, bezwaar of beroep mogelijk. Het leidt tot meisjes die door het bos een dorpje verder moeten fietsen, met alle risico’s van dien.

Voor pubers gaat het nog wreder, ze willen graag mensen helpen, ze willen arts worden. Ze volgen jarenlang verplicht biologie, natuur- en scheikunde voor een lot uit de loterij. We wijzen al jaren gemiddeld driekwart af, ze hebben niets misdaan, ze zijn afgewezen, geen geneeskunde of tandheelkunde, incasseer het maar en doe straks eindexamen.

Ze mogen niet rouwen, ze moeten na deze teleurstelling doorbijten, anders worden ze afgestraft zonder diploma en mogen ze helemaal nergens studeren. Zeven- tot achtduizend pubers gaan jaarlijks door deze gehaktmolen, ze mogen geen wachtlijsten wegwerken of onderzoek doen naar hoe de zorg beter, efficiënter en goedkoper kan.

Annabel Nanninga vroeg zich al eerder af hoeveel feministische antropologische danstheologen we nog nodig hebben, het is toch vreemd dat we een numerus fixus hebben voor opleidingen waar vanuit pubers en samenleving vraag naar is, en we die nucleaire optie nauwelijks inzetten voor opleidingen die leiden tot een uitkering.