
En dan nu cultuur, omdat het moet. Het was
Gedichtendag vandaag, en we laten deze nobelste aller Kunsten niet zomaar kapen door puppy-ogige DWDDhabitué's met
zouteloze correctrijmelarijtjes over de Vorstin. Wat weten we over poëzij? Nou, het moet wel rijmen, voor de sjeu. En een beetje lekker lopen, ritmisch en met een aangenaam metrum. Arty farty kan ook, maar is
vermoei0nt. Rompie doet het op z'n Japans, met
Haiku. Dat is verstild metaforisch wauwelen in een faksistoïde knellend lettergreepschema, een beetje zoals hij uitslagen van EU-referenda het liefste zou zien: mathematisch afgemeten en multi-interpretabel.
Woordkots, ook dat is poëzie. Coole poëzie bestaat wel maar heet gelukkig geen poëzie maar
rap. Rijmwoordenboeken gebruiken MAG NIET van de Hoge Cultuur maar
fuck hun. Het thema van deze gedichtendag is 'Muziek', tamelijk overbodig want het beste gedicht daarover is allang al
geschreven, maargoed. Enfin, ter gelegenheid van dit festijn der verheffing des Volks een Stijlloos Sonnet, u aangeboden door onze deelwerkgroep Ramsey Nasr Go Home. Voor de nieuwe Vrouwenquotumplichtmatige (wat rijmt er op 'glazen plafond'?) Dichter
es des Vaderlands
Anne Vegter. Ziehier haar debuut bij
Nieuwsuur en lees maar daar haar eerste gedigt:
KEDENG KEDENG.